صبح روز جمعه هفته گذشته هنگامی که از کنار پل سوخته واقع ناحیه ی سوم شهر کابل می گذشتم ، تجمع شماری از جوانان که به ګونه ی پراګنده  دورهم حلقه زدن دراطراف  پل و داخل دریا حلقه زده بودند، توجه ام را جلب کرد . با نزدیک شدن به این محل دریافتم که اکثریت این جوانان معتادان مواد مخدر اند و جهت دریافت مواد مخدر در آن محل تجمع کرده اند .

برخی از این جوانان در جستجوی فروشنده های مواد مخدر بودند و برخی دیګر  در ګوشه و کنار دریا مواد مخدر دود می کردند .

جالب این بود که پولیس نیز مانند مردم عادی نظاره ګر این صحنه بود و فروشنده های مواد مخدر بدون هیچ ګونه ممانعت پولیس مواد مخدر شان را به فروش می رساندند.

مردم محل می ګویند که پولیس همه روزه به این محل می آید ؛ اما با فروشنده های مواد مخدر و معتادان کاری ندارد ، صرف از دورآنها را تماشا می کنند.

در یک سال اخیر وزارت مبارزه علیه مواد مخدر چندین بار اعلام کرده است که تمام معتادان مواد مخدر را  از شهر جمع آوری می کند ؛ اما هنوزهم دیده می شود که تعداد زیاد معتادان درشهروجود دارند.

این وزارت همواره با برنامه ی های سمبو لیک اش به چشم مردم خاک پاشیده و تا حال جهت بهبود وضیعت معتادان در کشور کاری موثری را انجام نداده است .

بر مبنای گزارش ها روزانه ۵ الی ۱۰ معتاد در محل های تجمع معتادان مواد مخدر زندگی شان را از دست می دهند و جسد های شان با کمک حوزه های امنیتی پولیس انتقال داده می شود .

در چند سال اخیر افزایش معتادان در کشور نگرانی های وسیع مردم را بر انگیخه است .

حدود یک میلیون جوانانی که باید از نیروی فکری و فیزیکی شان در باز سازی و دفاع از کشور استفاده می شد به این مرض کشنده دچار هستند و با ګذشت هر روز رقم معتادان در کشور افزایش پیدا می کند .

دو سال پیش  تنها خانه ی علم و فرهنگ شوروی (قبل) محل تجمع معتادان مواد مخدر بود ، ولی  با تاسف که به دلیل کم توجهی حکومت برای حل این معضل اجتماعی در حال حاضر ده ها محل دیګر نیز در شهر کابل وجود دارد و در این محل ها معتادان به ګونه ی آزادانه بدون کدام ممانعت مواد مخدر به دست می آورند.

فروش مواد مخدر به گونه ی آزاد و بدون کدام هراس خود نشان دهنده ی بی برنامګی حکومت در راستای حل این معضل اجتماعی است .

بر اساس  آماری که در سال ۲۰۰۹ از سوی دفتر مبارزه علیه مواد مخدر ملل متحد نشر شده است  یك میلیون استفاده كننده ی مواد مخدر درافغانستان وجود دارد كه  از آن جمله ۵۰ هزار استفاده كننده ی تریاك ، ۱۲۰ هزار اســـــتفاده كننده ی‌‌ هیرویین، بیش از۵۰۰ هزار استفاده كننده ی چرس و  ۱۸۹ هزاراستفاده كننده ی دوا های خواب آور می باشند و ۱۳ در صد معتادان را زنان تشكیل می دهند. اما عده ای از صاحب نظران با این آمار موافق نیستند و آنرا بالاتر از این می‌دانند.

 این آګاهان به این باور اند که  حکومت افغانستان تا حال ارقام دقیق در مورد معتادان مواد مخدر ندارند .

با در نظرداشت افزایش اعتیاد در بین جوانان می توان ګفت که ارقام معتادان مواد مخدر از سرحد دو میلیون هم ګذشته است.

بر اساس قوانین افغانستان کشت ، زرع و فروش مواد مخدرجرم پنداشته می شود ، اما درافغانستان به خصوص در محل هایی که معتادان تجمع دارند به ګونه ی آزادانه و بدون هراس مواد مخدر خرید و فروش می شود.  حتا پل سوخته ی کابل به بازار فروش مواد مخدر مبدل شده است و هر فرد می تواند به ګونه ی آزاد مواد مخدر خریداری کند.

با آنکه اعتیاد به مواد مخدر در حال حاضر به یک مشکل اجتماعی مبدل شده  و   خانواده هایی را که عضو شان به این مواد معتاد اند را سخت نګران ساخته؛ اما اقدام های  حکومت افغانستان و نهاد های کمک کننده برای  حل این مشکل بسیار نا چیز بوده است .

سطح بلند فقر، عدم اشتغال زایی ، نبود تفریحگاه ها و مصروفیت های ســـــالم برای جوانان، نبود مرکز های  مشوره دهی، مهاجرت ها، بی پروایی خانواده ها ، بی سوادی ، عدم آګاهی جوانان از ضرر مواد مخدر ازعوامل افزایش معتادان در كشور خوانده شده است، اما مهم تر از همه موجودیت و فعالیت گسترده ی قاچاقبران و دست فروشان مواد مخدر در شهر کابل و شهر ها ی بزرگ کشور، دلیل عمده دسترسی آسان تر معتادان به مواد مخدر به شمار می رود.

هم چنان گفته می شود که شماری از مردم در  منطقه های  دور دست افغانستان به دلیل نبود امکانات  صحی و عدم آگاهی از اضرار مواد مخدر به عنوان داروی تسکین دهنده از مواد مخدر استفاده می کنند و این خود یکی از عمده ترین عوامل افزایش معتادان در شمار از ولایت های  کشور به حساب می آید.

به باور آګاهان  سرعت اعتیاد در افغانستان آنقدر زیاد است كه دولت هرگز قادر به جلوگیری از رشد و گسترش اعتیاد در كشور نخواهـــــد شد. زیرا آسان ترین و ارزان تریـــــن راه های وجود دارد كه معتادان به مواد مخدر دسترسی پیدا كنند.

 بار ها حکومت افغانستان اعلام کرده است که در قاچاق مواد مخدر شماری  از زور مندان دست دارند و نام های آنها را فاش می کند ، اما با ګذشت چندین سال حکومت از هراس  زور مندان قادر به آن نشده است که این فهرست را اعلام کند . این خود می رساند که شمار ی از حلقه های کلیدی حکومت و زورمندان که به نحوی در دولت سهیم هستند در قاچاق مواد مخدر دست دارند و عامل عمده ی افزایش اعتیاد در کشور نیز همین افراد هستند.

دولت افغانستان فقط توان تداوی 700 تن معتاد را  در یک سال دارد. در حالی که براساس ارقام رسمی بیش از یک میلیون معتاد درافغانستان وجود دارد. موازی با تداوی معتادان باید مقدار تولید مواد مخدر در افغانستان كاهش پیدا كند و در عین حال قاچاقچیان مواد مخدر در كشور و منطقه دستگیر شوند. ‌ ‌ ‌

از جانب دیگرترویج  ضرر های  مواد مخدر، آگاهی دهی وسیع در سطح کشور، ایـــــجاد مصروفیت هـــــای سالم برای جوانان، ازدیاد مرکز های تداوی می تواند تا حدی مثمر واقع شوند.

در حال حاضر ۲۰ مرکز تداوی معتادان در کشور با امکانات اندک فعالیت دارند و شمار زیاد از معتادانی که در این مرکز ها تداوی می شوند دو باره به مواد مخدر رو می آورند. دلیل عمده ی بازګشت معتادان به مواد مخدر تداوی اندک این افراد در مرکز های تداوی خوانده شده است ، زیرا این مرکز ها از یک تا سه ماه مریض را درمان می کنند در حالیکه برای تداوی معتادان دو سال نیاز است تا آنها به حالت عادی ای خود بر ګردند.

طبق آمار نشر شده ۸۰ در صد معتادان که در این مرکز ها درمان می شوند دوباره به اعتیاد رو می آورند.

|+| نوشته شده توسط حامدعبیدی در دوشنبه 1391/02/25 و ساعت 6:39 بعد از ظهر  

دغه  سفیر ویلي ،چې که چیرې  له امريکا سره تړون لاسليک شي ايران به غبرگون وښي.

ښايي چې د افغانستان نور گاونډيان هم په دې اړه اندېښمن وي، خو ايران لومړى هېواد دى چې په دې اړه يې دغه ډول غبرگون ښوولى دى.

بې له شکه ،چې د ایران د سفیر دغه څرګندونې د  افغانستان په چارو کې روښانه لاسوهنه ده .

که څه هم افغان ولسمشر حامد کرزي په زغرده دا خبره ياده کړه چې د دغه تړون مواد به د افغانستان د هېڅ يو ګاونډي د گټو پر ضد نه وي، خو په ظاهره داسې برېښي چې دغو ډاډگيرنو د ايراني لورې اندېښنې نه دي لرې کړې.

افغان چارواکو په کراتو ویلي دي ،چې  په تړون کې په څرگندو ټکو کې راغلي دي چې هېڅوک نه شي کولى چې د افغانستان له خاورې د کوم گاونډې په وړاندې د پوځي بريد د پيل په موخه کار واخلي.

د ولسي  جرگې  استازو هم  د ايران د سفير دغه وړ څرگندونې د  افغانستان  په چارو کې لاسوهنه بولي.

 دغو استازو د  بهرنيو چارو له وزارته هم غوښتي دي چې د ديپلوماتيکو هلو ځلو پر مټ دې افغانستان ته د دغه شان بهرنيو سياسي استازو د راتګ مخه ونيسي.

ایراني چارواکي باید په دې پوه شي،چې افغانستان یو خپلواک هیواد دی او د خپلو منافعو لپاره کولای شي له هر هیواد سره تړونونه تر لاسه کړي او د هغوی سره ښې اړیکې ولري.

په افغانستان کې د ایران سفیر هم باید پوه شي د دیپلوماتیکو معیارونو پر بڼست دی حق نلري ،چې د یو هیواد په چارو کې مداخله وکړي .

که چیرې   دغه کار په ایران کې د افغانستان سفیر کړی وای او د ایران د مشرانو جرګې مشر سره یې د کتنې پر مهال د هغوی په چارو کې مداخله کړی وای ،اوس به د افغانستان سفیر په کابل کې ناست وای .

ډیر د تاسف ځای دی،چې افغان حکومت د ایران د سفیر  د دغو څرګندونو پر وړاندې غبرګون نه دی ښودلی.

که څه هم د افغانستان د بهرنیو چارو وزارت په کابل کې د ایران سفیر د غه وزارت ته ورغوښتی وه تر څو د خپلو څرګندونو په هکله معلومات ورکړي ،خو نوموړی سفیر بهرنیو چارو وزارت ته د تګ څخه ډډه کړې ده .

 افغان حکومت باید  نور په دغه شان مسایلو کې چوپ خوله  پاتې نشي او د د دغه شان سياسي استازو د برخليک په اړه دې پرېکړه وکړي.

په کابل کې د ایران د سفیر دغه څرګندونې د افغان ولس سخت غبرګونونه راوپارول.

ایران تل د افغانستان پر وړاندې داسې سیاست غوره کړی ،چې د افغان حکومت ، ملي شورا او د عامو خلکو اندیښنې راپارولي دي.

هر کله ،چې د ایران باندې لږ فشار راشي او یا هم د افغانستان د دولت لخوا غوښتنې یې ونه منل شي د افغان کډوالو په ایستلو لاس پورې کوي تر څو ددې لارې خپلې موخې پر افغان دولت تحمیل کړي.

ایران حکومت ته په کار ده ترڅو د یو ګاوندي او دوست هیواد په توګه د افغانستان پر وړاندې خپله پالیسي بدله کړي. ددغه کار سره به له یوې خوا د دواړو هیوادونو تر منځ اړیکې لا پیاوړې شي او له بلې خوا د ایران حکومت پر وړاندې به د افغان ولس باور او اعتماد زیات شي.

|+| نوشته شده توسط حامدعبیدی در دوشنبه 1391/02/25 و ساعت 6:36 بعد از ظهر  

  RSS